Het gezicht achter…. Menno Andringa

Al maanden krijgen jullie in deze nieuwsbrief de mooie kunstwerken van onze atelierhouders te zien. Maar wie maken al dat moois? In deze nieuwe rubriek stellen wij onze atelierhouders aan jullie voor aan de hand van een aantal korte vragen. Deze week Menno Andringa.

Om maar meteen met de grootste cliché vraag te beginnen, wie ben je en wat doe je?
Ik ben Menno Andringa en ik ben mijn leven lang hulpverlener geweest en de laatste 2 jaar ben ik eigenlijk op zoek naar hoe kan ik dingen anders doen. Dat komt eigenlijk voort uit het feit dat toen ik in de hulpverlening zat ik mij onwijs inzette op het werk en dat kostte heel veel tijd en energie. Dat heb ik 30 jaar gedaan en dat is nu een beetje op ofzo. Ik vind het nog steeds hartstikke leuk om dingen met jongeren te ondernemen maar dat hele intensieve wat ik heb gedaan heb daar begin ik een beetje te oud voor te worden. Dus dat is qua werk, parallel daaraan ben ik altijd blijven tekenen en schilderen en soms objecten maken. Voor mij is dat meer een uitingsvorm om dingen te ordenen, te onderzoeken en te verwerken misschien ook wel. Grappig is als ik nu schilderijen van 20/30 jaar terug zie dat ik daar nu net weer ff andere dingen in zie dan toen. Eigenlijk vormen ze een soort van geschiedenis lijn. Het haalt je terug naar een bepaalde tijd, hoe je toen leefde, hoe je toen over dingen dacht.

Waarom heb je er voor gekozen om een atelier in de broedmachine te huren?
Het idee kwam van mijn jongste zoon, die was hier eens geweest. Ik kende het nog niet en het was een periode dat het niet zo lekker ging met mij en een vriend van mij had al eens gezegd, joh je moet dingen doen die je leuk vind. En schilderen had je toch altijd veel plezier aan. Toen kwam mijn zoon met het idee om eens te kijken in de broedmachine. In december 2 jaar terug ben ik gaan kijken en heb ik na een rondleiding van Fons een atelier gehuurd. Toen kwam ik een paar weken later hier en toen was alles nog opslag, platen hout en machines…. Samen met mijn buurvrouw Marieke hebben we de wanden erin gezet en de ruimte gemaakt. Dat was wel een leuke start om je eigen plek te maken. Ik kan me goed vinden in de visie van de broedmachine, als het gaat over duurzaamheid, ik denk dat we onze planeet aardig aan het verpesten zijn en dat we met elkaar ons best moeten doen om te zorgen dat het wat beter gaat, recyclen is daarin een belangrijk ding. Ook hoe de opzet is van hoe we hier met elkaar om gaan, dat we met elkaar zorgen dat alles draait en er dus zeker ook verantwoordelijkheid van iedereen wordt gevraagd. Dat vind ik wel interessant. We doen het met elkaar.

Vertel ons iets wat de anderen nog niet wisten?
Ik heb vroeger 6 zomers lang kinderkampen in de VS gedraaid. Daar ben ik ooit mee begonnen omdat een vriendin zich had opgegeven en die vond het eigenlijk een beetje eng dus die had bedacht van goh, als jij nou mee gaat…. Wij kwamen toen elk in een ander kamp terecht maar aan het einde van die zomer zijn we wel nog een maand door de VS gaan reizen. Het kamp waar ik werkte was een hele interessante plek. Er kwamen 8 weken lang iedere week zo rond de 40 kinderen uit achterstandswijken die een week lang allerlei activiteiten aangeboden kregen, sport, spel, natuur, handvaardigheid. Je zag gewoon aan die kinderen dat ze nog niet veel van de wereld gezien hadden, bijzonder om te zien hoe verbaast ze waren van een kikker of de natuur. En ook wel de triestheid. Er waren kinderen die zonder extra kleding aan kwamen. Daarvoor was er dan een speciaal gebouwtje met kleding dat gedoneerd werd zodat ze toch nog wat de dragen hadden. We kregen afgekeurd schepijs van een ijsfabriek dus dat was een feestje. Al met al een bijzondere tijd.

Als je een superkracht zou kunnen bezitten, welke zou dat zijn en waarom?
Ik zou er voor willen zorgen dat iedereen minimaal gelukkig is en dat iedereen een bepaalde basis vorm van welvaart heeft. Ik kan me ook niet voorstellen dat mensen een baan hebben die ze niet leuk vinden, dan ga je dus ongelukkig naar je werk. Volgens mij heb je de verantwoordelijkheid naar jezelf om er voor te zorgen dat je zelf gelukkig bent. Iedereen heeft een keuze. Dus ja, ik zou wensen dat ik iedereen gelukkig kan maken. Ik heb door mijn werk in de hulpverlening ook echt geprobeerd hier mijn steentje aan bij te dragen.

Wat wil je later worden?
Buschauffeur 😉 Een tijd geleden had ik bedacht dat ik niet meer terug de intensieve hulpverlening in wilde en toen dacht ik, ik kan ook gewoon een busje gaan rijden, je weet wel zo’n bejaarden busje. Gewoon gezellig een praatje maken en mensen thuis afzetten… Maar eigenlijk vind ik het helemaal goed zo, ik hoef niets meer te worden.

Wat voor tip of advies zou je een nieuwe atelierhouder geven?
Ik zou die gene meegeven om vooral goed kennis te maken met de mensen die hier al zijn en met de cultuur die hier is. En als je iets vind om van je te laten horen. Je moet niet wachten tot mensen aan jou vragen wat jij vind. Als je iets wil dan moet je ook zelf in beweging komen. Je moet echt van je laten horen en mensen zoeken die je mee kan krijgen met jouw idee.

Aan wie geef je het stokje door?
Dan vind ik het leuk om de werkplaats in te gaan en eens te horen van Rik te vertellen heeft.